فرزاد عرفانی

گاهی راه خانه‌ام‌ را گم می‌کنم، آنقدر طولانی که از خودم می‌پرسم من اصلاً خانه‌ای دارم؟ داشته‌ام؟ خواهم داشت؟

 گاهی در خواب‌هایم به خانه می‌رسم امّا بی‌کلید و بی‌کسی که در را باز کند. آن‌وقت در آستانه می‌ایستم و چشم‌انتظار آنقدر این‌پا و آن‌پا می‌کنم تا از خواب بیدار شوم. 

گاهی هم خوابی می‌بینم آنقدر طولانی که در آن به خانه می‌رسم، در را باز می‌کنم، آرام می‌گیرم و به خواب می‌روم. دیشب چنین خوابی دیدم. صبح انگار همه اندوه جهان از دلم رفته بود. برای ساعتی به همه دنیا لبخند می‌زدم.

@TheWorldasISee